σβήσε την Αττική κι έλα κοντά μου.
Θα σε πάω στο δάσος των ανθρώπων
και θα σου χορέψω γυμνή με ταμ ταμ και προσωπίδες
και θα σου δοθώ μέσα σε βρυχηθμούς και ουρλιάσματα.
Θα σου δείξω τον άνθρωπο Baobab
και τον άνθρωπο Phagus Carnamenti
τη γερόντισσα Cimmulius και το σόι της όλο
το σαρακοφαγωμένο απ’ τα παράσιτα·
θα σου δείξω τον άντρα Bumbacarao Uncarabo
τη γυναίκα του Ibou-Ibou
και τα παραμορφωμένα τέκνα τους
τα μανιταρόσκυλα
τον Cingua Banga και την Iguana Brescus
Μη φοβάσαι
με το χέρι μπροστά καθώς φανός θυέλλης
θα σε οδηγήσω
και θα σου χιμήξω·
τα νύχια μου θα μπουν στις σάρκες σου

Ο. Ελύτης

(Source: madamelautre)

το ρίγος που μου προκαλεί η σκέψη σου

γυμνή, εκτεθειμένη στα μάτια μου, στα χάδια μου

ανείπωτη ευφορία στη στεγνή θάλασσα του νου μου.

Μία από τις διαστροφές μου είναι να εστιάζω την προσοχή σε πράγματα τα οποία οι πολλοί τα προσπερνάνε, ανύποπτοι για την ένταση που κρύβουν.
 Μ’ αυτό το δίσκο προσπάθησα - ενδόμυχα - να ανιχνεύσω καινούρια συναισθήματα, να προσεγγίσω το παράδοξο. Όσο εκλογικευμένη είναι η καθημερινότητα μου τόσο στην τέχνη αφήνω περιθώριο ν’ ανθίσει το αναπάντεχο και το τυχαίο, σε σημείο που - ειδικά γι’ αυτή τη δουλειά - να αμφιβάλλω αν όντως είναι δημιουργία αυτό που κάνω ή παιχνίδι. Κι ακόμα περισσότερο - επειδή εργάστηκα δύο χρόνια εσώκλειστος στο ησυχαστήριο μου για το ηχογράφημα, με σύμμαχο και αντίπαλο τον υπολογιστή - αναρωτιέμαι αν έχουν τα κομμάτια τη ζωτικότητα και τη συναισθηματική φόρτιση που χρειάζεται η μουσική για να μπορεί να φιλά τα μέτωπα των ανθρώπων.

Μία από τις διαστροφές μου είναι να εστιάζω την προσοχή σε πράγματα τα οποία οι πολλοί τα προσπερνάνε, ανύποπτοι για την ένταση που κρύβουν.

Μ’ αυτό το δίσκο προσπάθησα - ενδόμυχα - να ανιχνεύσω καινούρια συναισθήματα, να προσεγγίσω το παράδοξο. Όσο εκλογικευμένη είναι η καθημερινότητα μου τόσο στην τέχνη αφήνω περιθώριο ν’ ανθίσει το αναπάντεχο και το τυχαίο, σε σημείο που - ειδικά γι’ αυτή τη δουλειά - να αμφιβάλλω αν όντως είναι δημιουργία αυτό που κάνω ή παιχνίδι. Κι ακόμα περισσότερο - επειδή εργάστηκα δύο χρόνια εσώκλειστος στο ησυχαστήριο μου για το ηχογράφημα, με σύμμαχο και αντίπαλο τον υπολογιστή - αναρωτιέμαι αν έχουν τα κομμάτια τη ζωτικότητα και τη συναισθηματική φόρτιση που χρειάζεται η μουσική για να μπορεί να φιλά τα μέτωπα των ανθρώπων.

Σου ζητώ να προσέξεις το σήμα απέναντι στη λεωφόρο. σου ζητώ. κι αν δε φας απ’ το μήλο που σου ‘δωσα σου ζητώ να με σφίξεις. φύλλα ξερά πλημμύρισαν την άδεια μου κάμαρη. σου ζητώ να πεθάνω, σου ζητώ να κοιτάξεις και λίγο πιο κάτω, χαμηλά. με λασπόνερα ξεπλένω τα μάτια μου και σου ζητώ να με σφίξεις. σου ζητώ να κρατήσεις για πάντα τα πάντα αγκαλιά. να γελάσεις μαζί μου όσο πρέπει άμα πρέπει. πάλι εδώ να ‘ρθεις σου ζητώ